Gemsinn minn hringdi áðan, sem í sjálfu sér eru nú ekki miklar
fréttir, en í símanum var kona sem sagði:
"Hæ, nú verður þú að koma með mér í sjónvarpsþátt á morgun"
Mér svelgdist dáldið á kaffinu, enda ekki alveg vön
þessu. Hún útskýrði fyrir mér málið og endurtók beiðni
sína. Ég sagði henni að því miður kæmist ég ekki á þessum
tíma þar sem ég væri að fara á námskeið einmitt á sama tíma,
en óskaði henni góðs gengis.
Eftir að samtalinu lauk fór ég að velta þessu betur fyrir
mér. Námskeiðið var nefnilega ekki alveg á nákvæmlega sama
tíma
þó vissulega væri stuttur tími til að fara á
milli staða. Ástæðan fyrir því að ég neitaði boðinu var
kannski frekar sú að ég var dáldið smeik við að verða mér
og öðrum til skammar í sjónvarpinu.
Kannski roðna bara og blána, koma ekki upp orði
eða....
Já eða hvað ???? Þetta
yrði ábyggilega mjög gaman og í versta tilfelli myndi ég
roðna svolítið (sem er nú bara krúttlegt), stama svolítið (sem
er alls ekki svo slæmt) eða koma ekki upp orði (en er ekki ágætt að
vera fámáll og hógvær stundum).
Ég ákvað að herða upp hugann og láta ekki svona smáatriði koma í
veg fyrir að ég upplifði eitthvað áhugavert, ég á nefnilega
ekkert frekar von á að fá svona tilboð á næstunni. Svo ég
hringdi aftur og sagði: "ég kem".


og nú sit ég hér dáldið skelkuð en líka svolítið
spennt. Ef svo ólíklega vill til að ég verði eins og
apaköttur og bulli bara tóma vitleysu þá ætla ég bara að segja
ykkur á mánudaginn hvaða þáttur þetta var, ef
einhver ungmennafélagi rekst inn á síðuna fyrir þann tíma.
Þið hin, ekki láta hræðslu við lífið koma í veg fyrir að þið
lifið því til fulls.
Ástarkveðjur
Adda